شراب جان،شراب جــان آتش حق بدید جان.

بوی شراب و سیب زد،دوباره شد شهید جان.

صـدای آسمـــــانیش خبر ز یـــــــــار داده ام

رنگ سیـاه صورتش نور الست و عیدِ جـان.

تا کــــه تو آمدی میـان، نقش دلم چه سبز شد

ستاره ها قطــــره شد و به بام دل چکید جان.

نام علـی به لب زدی،شمس به داغ جان زدی

ولـــــی والای حَــــرم،گفتی و شه درید جان.

صوفــــی شادِ شـــورجو،با دل ما زبور جـو

جــامهء جام پاره کـن،که شهدِ شر مکید جان.

صـــــفای ساز و نای تو،کنار کعـبه نوش کن

غبطه به حـــــالت آیتی، میدهد از نـوید جان.

قبله سکــــــون چشم تو،ســـایه لطف روی تو

نبی دعـــــا نویس دل،به نالــــــــهء سپید جان

بارهء صد هــزارکس،به  بی کسی کــــنار تو

طیبه ای طاهــــره خو،رخت به نم کشید جان.

ساجد و باقر و حسن،صادق و صدق حق ببین

کــه پای آشفــته رسید و رویشــــان ندید جان.

هماره بوی سیب شـــو،بگیرو شب شکیب شو

بدان سپاه وحـــدتی. کـــه از تو سر برید جان

به زیر طاق حســــرتم،شکسته شـــــــرم هیبتم

چه سخت بی تو مانده ام،ببين چسان خميد جان.

                                           م.آشفته