خوش بخـرام دلبرا، خرّم و خارِ خـــواریت:

بکش کـه خصم میدهد، حکم به خاک خاریت

فتنه چو فاخـر البسی، فخـــر نمای تن شود

فضل تو را عــــزل کند، در شب کامکاریت.

زمزمه از تـو، ساز تو، چرخش خوش فراز تو

کـــور به آتش بدود، دشمن مـــی گساریت.

بزم شراب و نوش تو، شنگی و شعر و شور تو

شبوک مست و چنگ زن، در دل نـو بهاریت

خمار باش و خم به لب  بگیر خوان سرود شب

کــین ندهد دست تو را، به گـاه خام خاریت

قلاش باش و غش بکش، در ره حق جهان بکش

یکسره خوش بروز ده، جلـــوهء دستکاریت

طالح اگــر شمرد تو، فــاسق اگر بگفت تو!

تو چشم او نظـــاره کن، به گاه شرمساریت

الحق اگـر مست شود، تشنه به هر زمان شود

که خـــون عشق در کشد ، ز جام اشکباریت

تو مست و او نظاره گر، نوای سـاز چاره گر

رقص تـو اوج بندگی، سماحت آبکــــاریت

آتش آشفته به جان، چـــه شـاد رقص میزند

بسوز زین آتش خوش، به اشک و آه و زاریت

                                             م.آشفته