عشق

سينه را ،بي عشق بايد كشت روزي صد هزار!

تــا نيايد ليلــي انــدر دل، نيايد دل به كار

سينهء بــي عشق را با آتش ايمــان بســـوز

تا كــوير آنجـــا بميرد، زنده گـردد آبشـار

نور ايمـان در كلام خـام من خوابيده است.

گـــر هنر داري هنرمندانه كــن بيدار يار

سـاقدوش راه خــود پـروانه را كـن رهنما

شيره از شهـد حقيقت كن برون در روزگار!

سبز پوشــان شربتي از جـام، حق پويان بگير

لب به شيرين نوشيت همـراه بينم وامخــوار

شور سر مستي در اين ره جو كه مستي ميكند

در هــواي مي شناسي جــان شيرين را شكار.

خــرم آن آزادي بي رنگ چـون بي رنگي اش

خوش ترين رنگ است، اين بي رنگي رخ آشكار

آيه هــا از پيش بيني روي قلبت حـك نمـاي

آن همـــه افــرشتگــان اندر سجودت آبكار

                            هر چـه ره رفتي به جز ميخانه ابتر مي شود

در ميـــان ره روان درد كــو يـك كـامكار

درد درس آمـوز خواهــم تا بريـزد درد پوچ

همچـو آشفته بر آشـــوبم ز درد پر هـــوار.

                                                        م.آشفته

ای یار بــــا تو دارم گفتاری از رفاقت

زین راه آسمــانی، ميخـواهم استقامت

در واژه دان بگـردم یک واژه برگزینم

آن واژه هست جانان در قلب تا قیـامت

اي قلب درد اين ره بر گــرده ميپسندم

 زين صبـر عـارفانه كــو بيشتر شجاعت

اي عشق بـي تو يك دم چشمم ندارد آبي

گر زين وطن گـريزي ميسوزدم ندامت!

خـرسند بودم عمــري در بند ميل باطل

اكنون كـه ياد آرم ميسـوزم از خجالت

اي دل عجب نبيني سـرخي به روي لالـه

مي سوزد از وجودي، كز او كنم حمايت

با هيچ كــس نپيچـم در هيچ من بپيچم!

از هيچ هست گـردم در صبح بي نهايت.

 بنــدم به زلف ليلي، تا ليله الحقـــايق

آشفته وار جـويم از اشك جـان رضايت

                                                      م.آشفته