شكسته قــامت تزويــر در سـراي دلم

نشد به جز محبت پــاكش ســزاي دلم

شـراب عاطفه ريزد چــو از كتاب اميد

كجاست؟ گوارا تر از سخنش غذاي دلم

نگــار مكتب ايـا كـــنعبدم فـــرمود

نيست به راه غـربت و غم نشان پاي دلم

تا كه طعم بوسه ها ز كوي جانان هست

كجــا به هـرزه رود پاي با وفــاي دلم

قـرار خسته دلان ، اي نـويد باور و نـور

تويي هميشه و هر جا اميرو مقتداي دلم

مسيح گــاه سحـر ديده بود اشك نيــاز

ز يمن ديده پاكش چه ديد كيميـاي دلم؟

پريد مــرغ طرب زه بام جـان و بگفت

كجــاست مقصد خوبش در انتهاي دلم؟

گرفتم از نفسش دارويي كه در همه عمر

بكـاست درد خسته ام و شد شفـاي دلـم

نسيــم پاك تــري از وراي اين عــالم

رسيد بر دل خونين و شد صفــــاي دلم

زلال چشمه عشقست و بـوي خوب شراب

هميشه قــاتل غمهــاي بي بهــاي دلم

چــه ساحــرانه تو آتش به شعرتشنه زدي

                                                                  آشفته سوخـتي درون خلوت سراي دلم   

                ای کــه شکوه میــزنی شعـر شراب خورده را

شیـره شـــرم میـــدهی، مستی عقـل برده را

               سـرزده نور خـــامشی از لب سـاکت شده ام!

سـر زدم از بیـــخ ببین، گـویش فکـر مرده را

                                   یا کـه تو بــــا شُکـــرِدلم نوای ساز زنده کن

یا کــه خوش التیام ده ایـن دل عشـق سوده را

                                    شمع صفت آتش شــــر در شب مست میخورم

چـــاره جز این چه خاستی عاشق دلسپرده را؟

                                   مستـــی و شعـر و نـای نــی،نوای دلربای وی

کجـاست عیـــش منبسط؟ آدم دل فســرده را؟

                                   فـرح نـور ایــــزدی، شعــله ور است در میان

بـاز نمـا به مــرحمت. قنچـــهء رخ فشرده را!

                                  خوان تو به چشم هوش زن زاویه هــای عاشقی

شهر به شهـر زنده کــن آنهمه لطــف داده را

                                  شیفتگــان شمــس را به نــور شعــر زنده بین

شعر کجاست؟ حق ببین، سورهء مست خوانده را

                                  بیش نگـــویمت سخن، کــه من سکـوت میشوم

تــو خـــوان به آشفتگیم، ثبات نـــور دیده را

                                              م.آشفته

خوش بخـرام دلبرا، خرّم و خارِ خـــواریت:

بکش کـه خصم میدهد، حکم به خاک خاریت

فتنه چو فاخـر البسی، فخـــر نمای تن شود

فضل تو را عــــزل کند، در شب کامکاریت.

زمزمه از تـو، ساز تو، چرخش خوش فراز تو

کـــور به آتش بدود، دشمن مـــی گساریت.

بزم شراب و نوش تو، شنگی و شعر و شور تو

شبوک مست و چنگ زن، در دل نـو بهاریت

خمار باش و خم به لب  بگیر خوان سرود شب

کــین ندهد دست تو را، به گـاه خام خاریت

قلاش باش و غش بکش، در ره حق جهان بکش

یکسره خوش بروز ده، جلـــوهء دستکاریت

طالح اگــر شمرد تو، فــاسق اگر بگفت تو!

تو چشم او نظـــاره کن، به گاه شرمساریت

الحق اگـر مست شود، تشنه به هر زمان شود

که خـــون عشق در کشد ، ز جام اشکباریت

تو مست و او نظاره گر، نوای سـاز چاره گر

رقص تـو اوج بندگی، سماحت آبکــــاریت

آتش آشفته به جان، چـــه شـاد رقص میزند

بسوز زین آتش خوش، به اشک و آه و زاریت

                                             م.آشفته