باز دلم حــــــالتش از شور شد
خانهء جانم همــــــه پر نور شد
جانم از اندیشه اش آتش گرفت
بغض تـــرکید و صدا خش گرفت
فتنهء یادش چـــو شــرر پر تپش
بـــود در اعــماق دلم کشمکش
سحرطرب وار دو چشمش غریب
آتش ســودای روان بـی شکیب
تلخی و شیرینی دل در هم است
گاه نمایان و گهــــی مبهم است
گـــریه و لبخنـــد کــــــنار هم اند
هـــــر دو نمایندهء یکـــدیگــــــرند
هست و هـم آغوش شب حیرتم
نیست پــــراکنده و بی حـــــالتم
رقص سخنهـــــا شکـــــر آویز دل
هست وجـودم ز کمی بس خجل
بـــــاغ دل و تــــــن همه پر ولوله
هلهـــــله در٬ هلهلـــه در٬ هلهله
ای نفست سبز تراز هر چه هست
نیست بجز هست تو در قلب مست
صبـــــر بلندم به بلنــــدای توست
اینهمه فــــریاد معمـــــای توست
کـــوه سکــوتم ز سخـن پر شده
شیرهء جــانم همه چون دٌر شده
کیستــی ای ناز فـــزا ینده روی؟
ای همه خاموشیت از شور گوی!
بخت بلندم چـه سعـــــادت زده؟
باز چـــــــرا بانگ شـهــامت زده؟
زانکه تو در سینه به جان خاستی
یکســــــره اندوه دلم کــــاستی
کاستـی و٬ کـــاستی و٬ کاستی
تا کــــــه شدم دور ز نا راستی!
قبلــــه مـــن ســـــرمه بـادام تو
مهر نمازم همــــه شب جام تو
مست شدم پست شدم نیستم
با دل من گو که پس این کیستم؟
شرب لبت شربت یغمـــا فشاند!
تا سر زلفت به خـــــرابی کشاند
وای از آن شهــــد جهان شاد کن
زمـــزمه ام را همـــــه در باد کن
گو به جهان مست محبت شدم
شیفـــتهء رنگ شــــرابت شدم
خوردم و سرمست بی افتادمت!
دست زنان ٬ مویه کنان٬خواندمت
در دل مـــن تا به ابد زنده مــــان
زنده تویــــی مــــرده منم٬ الامان
خاطــــر آشفته٬ شـــده سوخته
بند امـــیدش به غـــــمت دوخته.
(م.آشفته)