تو وجــــــود تلــخ اندوه، ببـــــــردی از درونم.
پس از این همیشه هــــر، جا طــربستان جنونم.
نفسی ســـرود وصلم، نفســـی ســــرود هجران
تـــو نگـــــربدون عشقت، چه فقیــــرانه زبونم
خم ابروی تو ساقـــــی، خبریست زآنکــه تیرم
چـــو برفتم از نگاهت ز کمــــان خـــود برونم
بکشا به دست مهرت که خوش است مرگ عاشق
چـــه نکوست است بی درنگی بچکد به جام خونم
سرکـــــی کشید قلـبم، به درون جــــــام خونین
پس از این روان به رگهــای زمانه، در قرونم
چو شکفتـی از قلمدانِ خـــــرد، رنگ به رنگم
تو بگو چگونه گویم؟ که چـگونه چند و چونم!
سر دست شک گـزیدم،به یقین قسـم!، که دانی
چو روم زکــوی عشقت،همـه دونِ دونِ دونم.
دگر آشفته چه مـاند، به کویر مردگـان خوش؟
که هبوط عشق خــواهم. چو ز مـردگی برونم.
م. آشفته. ۸/۷/۸۶