شعر

آواز عشق پيچـــــد در خــــانه اميــــــــدم

                        خوشتر از اين صدايي در خويش كي شنيدم

افكار پيچ در پيچ گـــــــويد حديثي از هيچ

                       تا چنــــــد دل بمـــاند در حســــــــــــرت نويدم

با اشتياق جـــان را بستم به تار سـازش

                      از اين كـــــــــــوير جستم بالـي شدم پريدم

پيوسته گريه دارم با چشـــم بــي قرارم

                      آكنده از شـــــــــــرابي كـز جــام غم چكيدم

با صبح ديگر آمد نـــوري كه فاش ميگفت

                      هيهات از اين سيــــــاهي با بخت رو سپيدم

با حيــرتي شتابان از شــرم مست بودن

                     تاكــوي نيك نامــــــــــــــان با پـاي دل دويدم

اي ســــــرزمين بــاران در بارش بهــاران

                    رقــــــــص شكـوفه ديدم از خـويشتن رهيدم

بر دوستــان يك دل كـي اعتمــــــاد دارم؟

                     با دشمنــان نشستم از دوستــــــــان بـريدم

آشفته بـــــــاز فــرياد از دست داد و بيداد

                   با تيغـي از محـبت ايــن دادهــــــــــــــا دريدم

                                                                                               م.آشفته

 سرود عشق

ســرود عشق میــزند، بانگ بــــه جــان ملــــتهب

ســـــوره ناس زنده کــن، جــدا ز چشم محتسب

تا که غــــروب ســر زند، تو سـر بـه سنگ درد زن

جــــــامه ياس پاره کـــن، ريشهء فصــل سـرد زن

صحبت نيك شـاهدان كشتــــــي رفتنت به جـان

هــرچه نخوانـــــده اي به دل كنـــون به چشــــم شـد عيان

لاجـــرم هــر چه خواستي بر در دل گــــــذاشتي

آنچه كــه شــــام كاشتي صـبح ببين بـــه آشتي

فلسفـــهء شــوق غمـت به راه عشق منجــــلي

 تو مـــانده اي و عــــاشقي، ميان شهر بي دلي

قصر نمـــاي حـــال دل بــــاغ خيــــــال شـــور دل

صــــورت شـــاد نسترن ز شـــادي دلــت خجـــل

الهه عشق زبــــان به وصف خـــويش كرده خوش

اي همه اطــوار زنان دوست به غمزه شد خمش

ليله نــــور بر دمـد هـــر شبـــه رقص ســــر دهد

جـــامه ز عشــــق بــردرد، نغمه مست تــــر دهد

سينـه بگيـــر و داغ او در ته گنجــــــه قفــــل زن

آنـچـــــه به هــــرز ميرود ز ريشه زود تـــر بكــــن

حبيب نـــاس در حـــرم، نكوست حــال و محترم

پر شده خـان بندگي ز لطف و جـــود و هم كـرم

سمـــوم درد ميــــرود، شفـــــاي نــــــــاب آمـده

سيـب و تــرنج پيش هـــم، بـــوي شـــراب آمده

هر طــرفي كــــه بنگـــري ســوره قـــدر بر علم

ميــرود از دل به شبــي هـر چـه كـــه نام او الم

ساقـــي مست بـر در، سفــره تو را صـــــدا زند

كـــوثر عشق مــــي دهد، جـــان تــو را جلا زند

گنـــاه را سبــك نبين ، كــــرم بزرگتـــر ببيــــن

ز روز تـا شـــام دگـــر ز لطف حـق گلـــي بچين

مـاه سيــام مــاه دل مـــاه گذشت جـــان ز من

مــــاه گـــذشت از هوس مـــاه هبـوط در وطـن

اي ســر سر مست بمان درون حــال خویشتن

كـــه اين هــوات ميدهــــد نويــد حـــق واليقين

چشم تــو در چشم صنم بــوي وصــال بوي نم

گـــرمــي آغــوش كست بدار خـــوب و مغتنـم

شـــام سيـــاه مـــر تو را سپيد سازد عــاقبت

هميشه دوست ميكند به رقص شـوق طالبت

تو ســـر خويش ميطلب، وانگـــه از آستـان او،

شـــراب نوش و لطف بين لحظـــه به لحظـــه مـو به مو

اي دل هـرزه گرد رو، به كوي دوست زنده شو

تو خــود به راه رفتنت نخــــوانده خـويـش خوانــــده شو

شاهد و شهـد و شربتي، بر دف مهـر ضربتي

هر شبه هوي هو كنان به جام دوست رغبتي

زمـــان معـراج چه خــوش از پس عيـــش آمده

ســــر بنه بر اين هـــوس و فــرصت پيش آمده

بـه كشتي خبر نشين بريز هر چه هست دين

ميبردت به راه ديــــن، به آسمـــان بــي زمين!

به كـــوي رنج عشق رو، صفـــاي زندگي بخــر

پس آن زمان كــــه يافتي براي اهل خـــود ببر

هيچ تو منگـــر كـــه چـــه را به اختيـــار باختي

ببين به جبر لطف او چــه گوهري كـه ساختي

روز و شب اين گــوهر خــود زچشـم ابليس ببر

كــه گـــر خبر شــــود ز او بــــرآورد تيــــغ و تب

يك شبــــه راه سالهـــا مجـاهدت هـــديه دهد

قــدر تو امشبست دان اگـر به جان گـريه دهد.

 عشق

سينه را ،بي عشق بايد كشت روزي صد هزار!

تــا نيايد ليلــي انــدر دل، نيايد دل به كار

سينهء بــي عشق را با آتش ايمــان بســـوز

تا كــوير آنجـــا بميرد، زنده گـردد آبشـار

نور ايمـان در كلام خـام من خوابيده است.

گـــر هنر داري هنرمندانه كــن بيدار يار

سـاقدوش راه خــود پـروانه را كـن رهنما

شيره از شهـد حقيقت كن برون در روزگار!

سبز پوشــان شربتي از جـام، حق پويان بگير

لب به شيرين نوشيت همـراه بينم وامخــوار

شور سر مستي در اين ره جو كه مستي ميكند

در هــواي مي شناسي جــان شيرين را شكار.

خــرم آن آزادي بي رنگ چـون بي رنگي اش

خوش ترين رنگ است، اين بي رنگي رخ آشكار

آيه هــا از پيش بيني روي قلبت حـك نمـاي

آن همـــه افــرشتگــان اندر سجودت آبكار

                            هر چـه ره رفتي به جز ميخانه ابتر مي شود

در ميـــان ره روان درد كــو يـك كـامكار

درد درس آمـوز خواهــم تا بريـزد درد پوچ

همچـو آشفته بر آشـــوبم ز درد پر هـــوار.

                                                        م.آشفته

ای یار بــــا تو دارم گفتاری از رفاقت

زین راه آسمــانی، ميخـواهم استقامت

در واژه دان بگـردم یک واژه برگزینم

آن واژه هست جانان در قلب تا قیـامت

اي قلب درد اين ره بر گــرده ميپسندم

 زين صبـر عـارفانه كــو بيشتر شجاعت

اي عشق بـي تو يك دم چشمم ندارد آبي

گر زين وطن گـريزي ميسوزدم ندامت!

خـرسند بودم عمــري در بند ميل باطل

اكنون كـه ياد آرم ميسـوزم از خجالت

اي دل عجب نبيني سـرخي به روي لالـه

مي سوزد از وجودي، كز او كنم حمايت

با هيچ كــس نپيچـم در هيچ من بپيچم!

از هيچ هست گـردم در صبح بي نهايت.

 بنــدم به زلف ليلي، تا ليله الحقـــايق

آشفته وار جـويم از اشك جـان رضايت

                                                      م.آشفته

شراب جان،شراب جــان آتش حق بدید جان.

بوی شراب و سیب زد،دوباره شد شهید جان.

صـدای آسمـــــانیش خبر ز یـــــــــار داده ام

رنگ سیـاه صورتش نور الست و عیدِ جـان.

تا کــــه تو آمدی میـان، نقش دلم چه سبز شد

ستاره ها قطــــره شد و به بام دل چکید جان.

نام علـی به لب زدی،شمس به داغ جان زدی

ولـــــی والای حَــــرم،گفتی و شه درید جان.

صوفــــی شادِ شـــورجو،با دل ما زبور جـو

جــامهء جام پاره کـن،که شهدِ شر مکید جان.

صـــــفای ساز و نای تو،کنار کعـبه نوش کن

غبطه به حـــــالت آیتی، میدهد از نـوید جان.

قبله سکــــــون چشم تو،ســـایه لطف روی تو

نبی دعـــــا نویس دل،به نالــــــــهء سپید جان

بارهء صد هــزارکس،به  بی کسی کــــنار تو

طیبه ای طاهــــره خو،رخت به نم کشید جان.

ساجد و باقر و حسن،صادق و صدق حق ببین

کــه پای آشفــته رسید و رویشــــان ندید جان.

هماره بوی سیب شـــو،بگیرو شب شکیب شو

بدان سپاه وحـــدتی. کـــه از تو سر برید جان

به زیر طاق حســــرتم،شکسته شـــــــرم هیبتم

چه سخت بی تو مانده ام،ببين چسان خميد جان.

                                           م.آشفته

بيا كــه وسعت قلبـم ترانه خــانه كنم

سكـوت آينه هـــا را ،پـر از بهانه كنم

نسيم عشق تــو ســازم، دواي قلب غمين

بـراي آمدنت جان، نگـو كه استخاره كنم!

نشسته قـــوي خيالـــم ميان بركه نور!

بدون تــو اين قــو، بگو كجا روانه كنم

 به روح خسته بــزن، تو حـال خوب شراب،

كه مست شرب تو اين دل ،جوانه خانه كنم

قسم به آنچه تو داري، سيــاه و سفله شوم

اگــر نه شـور درون ،نظم شــاعرانه كنم

تو ليله الــرغـائبي از جنس بــاده فرست

ببين كــه حـال درون، آهنگ شـاعرانه كنم

بكـش به چشم توجّـه، تو ديـو خفته دلي،

كه خيل فكــر پريشــان ،نشسته شانه كنم

بر گرد ناز تو گــردم، به ميـل آنكـه دمي

بـراي گــم نشدن، جــــاي پـا نشانه كنم

دلم ز بـاده برقصــان كــه ميل بندگــيم

آشفته، ميـدود آنجـــا كه فكــر آشيانه كنم

                                                                    م.آشفته

كاش

            كاش در عمـق دلــم چشمهء مي ميجوشيد!

            هوس خــام زبون، بهــر فنــا ميكـوشيد.

تا چـو كوثر، همه وحدت كنم اين كثرتها

                 بعد از آن خـــاطر خوبم رخ شب ميپوشيد.

سينــه از حســـرت فرياد، زبانش خاموش

                 لبم از بوســـه نبستن بــــه لبش ميپوسيد!

اي دريغ از دل بيمـار كــه در بند هـواست

                كاش زهــر آب گْنه را ،نه خنــك مينوشيد.

راه بسيـار دراز است و، چه همــت كوتاه!

                  گـامهــا راه تو را ، كـــاش دوان ميپوئيد.

با دلم گفــت صبا، قصــهء پـروانه و گل

                    اشكهــا سيل دمـامدم شده، غــم ميشوييد!

هر دم آهنــگ وجودت، به سرم ميزد شاد-

                    حس عطشـان ظمـيرم، دهــنت مي جوئيد!

ســـوي ميخـانه، تفـرج گه رندان بزرگ-

                   شامه ام عطــر پراكـــنده حــق ميبوئيد.

           دوش در پـرده اســـرار نهــان، مي ديدم!

            دست آشفتـه كـه شيــر از دل شب ميدوشيد.

                                                  {م.آشفته}

شكسته قــامت تزويــر در سـراي دلم

نشد به جز محبت پــاكش ســزاي دلم

شـراب عاطفه ريزد چــو از كتاب اميد

كجاست؟ گوارا تر از سخنش غذاي دلم

نگــار مكتب ايـا كـــنعبدم فـــرمود

نيست به راه غـربت و غم نشان پاي دلم

تا كه طعم بوسه ها ز كوي جانان هست

كجــا به هـرزه رود پاي با وفــاي دلم

قـرار خسته دلان ، اي نـويد باور و نـور

تويي هميشه و هر جا اميرو مقتداي دلم

مسيح گــاه سحـر ديده بود اشك نيــاز

ز يمن ديده پاكش چه ديد كيميـاي دلم؟

پريد مــرغ طرب زه بام جـان و بگفت

كجــاست مقصد خوبش در انتهاي دلم؟

گرفتم از نفسش دارويي كه در همه عمر

بكـاست درد خسته ام و شد شفـاي دلـم

نسيــم پاك تــري از وراي اين عــالم

رسيد بر دل خونين و شد صفــــاي دلم

زلال چشمه عشقست و بـوي خوب شراب

هميشه قــاتل غمهــاي بي بهــاي دلم

چــه ساحــرانه تو آتش به شعرتشنه زدي

                                                                  آشفته سوخـتي درون خلوت سراي دلم   

                ای کــه شکوه میــزنی شعـر شراب خورده را

شیـره شـــرم میـــدهی، مستی عقـل برده را

               سـرزده نور خـــامشی از لب سـاکت شده ام!

سـر زدم از بیـــخ ببین، گـویش فکـر مرده را

                                   یا کـه تو بــــا شُکـــرِدلم نوای ساز زنده کن

یا کــه خوش التیام ده ایـن دل عشـق سوده را

                                    شمع صفت آتش شــــر در شب مست میخورم

چـــاره جز این چه خاستی عاشق دلسپرده را؟

                                   مستـــی و شعـر و نـای نــی،نوای دلربای وی

کجـاست عیـــش منبسط؟ آدم دل فســرده را؟

                                   فـرح نـور ایــــزدی، شعــله ور است در میان

بـاز نمـا به مــرحمت. قنچـــهء رخ فشرده را!

                                  خوان تو به چشم هوش زن زاویه هــای عاشقی

شهر به شهـر زنده کــن آنهمه لطــف داده را

                                  شیفتگــان شمــس را به نــور شعــر زنده بین

شعر کجاست؟ حق ببین، سورهء مست خوانده را

                                  بیش نگـــویمت سخن، کــه من سکـوت میشوم

تــو خـــوان به آشفتگیم، ثبات نـــور دیده را

                                              م.آشفته

خوش بخـرام دلبرا، خرّم و خارِ خـــواریت:

بکش کـه خصم میدهد، حکم به خاک خاریت

فتنه چو فاخـر البسی، فخـــر نمای تن شود

فضل تو را عــــزل کند، در شب کامکاریت.

زمزمه از تـو، ساز تو، چرخش خوش فراز تو

کـــور به آتش بدود، دشمن مـــی گساریت.

بزم شراب و نوش تو، شنگی و شعر و شور تو

شبوک مست و چنگ زن، در دل نـو بهاریت

خمار باش و خم به لب  بگیر خوان سرود شب

کــین ندهد دست تو را، به گـاه خام خاریت

قلاش باش و غش بکش، در ره حق جهان بکش

یکسره خوش بروز ده، جلـــوهء دستکاریت

طالح اگــر شمرد تو، فــاسق اگر بگفت تو!

تو چشم او نظـــاره کن، به گاه شرمساریت

الحق اگـر مست شود، تشنه به هر زمان شود

که خـــون عشق در کشد ، ز جام اشکباریت

تو مست و او نظاره گر، نوای سـاز چاره گر

رقص تـو اوج بندگی، سماحت آبکــــاریت

آتش آشفته به جان، چـــه شـاد رقص میزند

بسوز زین آتش خوش، به اشک و آه و زاریت

                                             م.آشفته

هر روز فریادی نهفه است.

و یک آسمان ابر بارانی٬ رو زو شب:

ترک خورده است و گرییدست.

چه تلخ بود همواره٬ فضای کهنهء معصوم بی کسی!-

در انتهای گریه عاشق ز راه دور٬

 آنجا که هر چه روی گویی که به آخر نمیرسی!

پیداست آنهمه افسون رنگ رنگ.

هر لحظه هر مکان.

نوشته بر کتیبه قانون که تنگ٬تنگ!

کوهی ببسته به پایت به جای سنگ.

زندان عشق٬ترنمش از اشک خون گوار٬

شیرین٬ولی مثال بوسه شبنم به جویبار٬

پاکیزه میکند سطور دفتر فکرت٬

این خسته روزگار.

م.آشفته

چشم به چشم و رو به رو، چشمه شعر در گلو

ساییهء ساغر همه شب،رقص گرفت سو به سو

***

شاخه شاد باغ دل، شکـوفه ریخت سر به سر!

                          قصه عشق و روح را ، زمـزمه کرد مو به مو

***

سلسله در سلسله حق ، قیــام سخت عشق زد

در دل هر ستاره ای ، خصلت باده خو به خو

***

چشم شراب خون فشان ،گلوی غم فشرده جان

بوسه فروش بزم ها ، در به در است کو به کو

***

یک نفسم وجود زد ، کلام جان به گـــوش زد

خادم کوی اشک شو ، شوق بریــــز در وضو

***

دوش به دوش تشنه ام ، زلال نـوش خنده ده!

مستم و مست خواهمت به گفتگوی رو به رو

***

چرخه چرخ سالها ، چو آسیاب ســــوده تن

روح ولــی به هر دمی ،  غاسلِ غسلِ شستشو

***

آتش آشفته شـرر ، به شـــــر و شور میزند

کیست شراب نوشد از داغهء شـاد ما بگــو؟

*********

                                م.آشفته

بی آنکه بفهمیم چه در سینه ماست   ******     هـر یک ورقـــی از کتب ننگ شدیم

به طواف عشق با پای سه لنگ پر کشیدن ****  دگر این باره زعشقت ز سر جنون دویدن

تو بگو ظامن آهو زچه اشک شوق ریزد؟ ****  ز دو ساغر طـربناک" به حال دل تپیـدن؟ 

باز دلم حــــــالتش از شور شد

خانهء جانم همــــــه پر نور شد

جانم از اندیشه اش آتش گرفت

بغض تـــرکید و صدا خش گرفت

فتنهء یادش چـــو شــرر پر تپش

بـــود در اعــماق دلم کشمکش

سحرطرب وار دو چشمش غریب

آتش ســودای روان بـی شکیب

تلخی و شیرینی دل در هم است

گاه نمایان و گهــــی مبهم است

گـــریه و لبخنـــد کــــــنار هم اند

هـــــر دو نمایندهء یکـــدیگــــــرند

هست و هـم آغوش شب حیرتم

 نیست پــــراکنده و بی حـــــالتم

رقص سخنهـــــا شکـــــر آویز دل

هست وجـودم ز کمی بس خجل

بـــــاغ دل و تــــــن همه پر ولوله

هلهـــــله در٬ هلهلـــه در٬ هلهله

ای نفست سبز تراز هر چه هست

نیست بجز هست تو در قلب مست

صبـــــر بلندم به بلنــــدای توست

اینهمه فــــریاد معمـــــای توست

کـــوه سکــوتم ز سخـن پر شده

شیرهء جــانم همه چون دٌر شده

کیستــی ای ناز فـــزا ینده روی؟

ای همه خاموشیت از شور گوی!

بخت بلندم چـه سعـــــادت زده؟

 باز چـــــــرا بانگ شـهــامت زده؟

زانکه تو در سینه به جان خاستی

یکســــــره اندوه دلم کــــاستی

کاستـی و٬ کـــاستی و٬ کاستی

تا کــــــه شدم دور ز نا راستی!

قبلــــه مـــن ســـــرمه بـادام تو

مهر نمازم همــــه شب جام تو

 مست شدم پست شدم نیستم

با دل من گو که پس این کیستم؟

شرب لبت شربت یغمـــا فشاند!

تا سر زلفت به خـــــرابی کشاند

وای از آن شهــــد جهان شاد کن

 زمـــزمه ام را همـــــه در باد کن

 گو به جهان مست محبت شدم

شیفـــتهء رنگ شــــرابت شدم

خوردم و سرمست بی افتادمت!

دست زنان ٬ مویه کنان٬خواندمت

در دل مـــن تا به ابد زنده مــــان

 زنده تویــــی مــــرده منم٬ الامان

خاطــــر آشفته٬ شـــده سوخته

بند امـــیدش به غـــــمت دوخته.

(م.آشفته)

این هم یک شعر تازه. در وصف حضرت عشق. محمد مصطفی(ص) یک کار با مختصاتی جدید تر.

ماه نهان.

آمد ز در طلب برون ماه نهان خوش!

آن مرد غزل خوانِ حقیقت زن دل کُش.

شد پنجره ها باز تر از بازی اطفال

پس دف به کف آرید که نیکو شده این فال.

در سینه او نور پریچهره انفال

بی باک ترین قاتل دلهای پر از بال

در خانه سودا صفتان عطر دو گیسوش،

میریخت زمین صفحه به صفحه سر مدهوش.

صوفی صفتان صف زده بر لب نی پر جوش.

لبخند ملیحش نفس صبح بلا نوش.

ماهیست که صد فتنه به پا خاست از ابروش.

د رخواب دلم دوش.

****

او کیست؟ که از شرب لبش مست مدامم؟!

بی بهانه ای همنفس تار و ربابم؟

در گوشه هر قسمت موسیقی پرواز/

آزاد ترین رندِ شبِ جامه درانم.

درمانده ام اینجا که از او راز چه خوانم؟

تا بامِ دلم پای لطیفش بکشانم.

خورشید صفت آتشی ازعشق فشانم.

پیداست که بر ابرِ فلک عکس خوشش را

با خون غم هجر، غزلوار کشانم.

این تشنه قلم را،:

پیوسته برانم

****

ای مه صفت تشنه به عشقِ از منِ بی شرم

ای خوش سخنِ، خوش نظرِ، خاظعِ خون گرم.

من در طلبت کی خبر از عشق شنیدم؟

آنگاه که در صُلب پدر خفته نبودم.

در عمق ظمیرم هوست زار بدیدم.!

من صورت خوبت به لب پلک کشیدم.

- تا دایره دیدم.

م.آشفته16/9/۸۶